ما میراث خوار زور و جبر و سکوتیم.و لعنت به ذهن های کرم خورده و بیمار. +یار اومد،خوشحالم از دیدنش اما متاسفانه عامل خرابی حالم فقط هر روز شدیدتر میشه...یار هم در برابر زور و جور توانی برای مقابله نداره،جز سکوت و سازشو بچه ی ما حتما مجموعه ای ایست از سکوت و سازش... تپش قلب،دست های یخ کرده،حال خراب،بی ...

نوشین زنگ زد تا بهم بگه قبل رفتنش حتما همو ببینیم...و همین یه جمله شروع دلتنگی عجیبی بود که شاید آخرین باری که نوشین رو دیدم یکی دو ماه پیش بوده اما همین که میتونی زنگ بزنی بگی امروز درمانگاه من زودتر

همین من که ادعای استقلال و تنهیی مفرطم میشه و بلدم با تنهاییم قشنگ حال کنم بعد دو روز تنهایی و اور تینکینگ به چیزایی که حتی با تلاش هم درست نمیشه چون مقدار زیادیش دست ما نیست نگاهمو دوختم به مانیتور و

این روزا دلم میخواد فکر کنم خدا همه ی بنده های دیگه شو گذاشته و صف انتظار و نشسته فقط و فقط به حرفای من گوش میدهبه حرفای من که این روزا اینقدر مستاصلم،اینقدر بهم ریخته ام و تنها کسی که میتونه نجاتم بد

رویاهایم گم شده است؟کسی این حوالی یک کیسه رویا که پر بود از جوانی و تجربه رفتن ورسیدن ندیده است؟آنقدر در حال زندگی کردن را آموخته ام و نگاهم را از گذشته بریدم که نمیدانم در کدام پیچ گذشته،در کدام گذرگاه رویاهایم از دستک افتاده است و سالها بی ویا زندگی میگذرانم...هرچند که سبک بال است اما خب رویای من ...

باور کنید یکی از دردناکترین موقعیت های جهان کشیک دادن در روز اول دوران قاعدگی همراه با استاد مرده!نه میتونی بگی چته نه حتی اگر بگی درکی از این حجم از ناتوانی داره و من دارم میمیرم...

خداوندا بیا و یه کاری کن!این مریض های ریزه میزه رو به من نسپار چرا؟چون هم اونا گناه دارن با یه بچه دکتر بداخلاق مواجه بشن هم من گناه دارم.در ضمن من نمیدونم دستشویی کجاست خاله جون:٪

امشب از اون شب هاست که مرگ رو صدبار از خدا خواستماز اون شب ها که خسته ام و خواب های کوتاه دنیایی کفاف این همه خستگی رو نمیدهخسته ام و دنیام زیادی کوچیک شده و من زیادی باید بزرگ شملونقدر که تو این کشاک

مادرجونم این روزا حالشون خوب نیست...بیماری پیشرفت شدید داره.خیلی شدید.خیلی روزا پیششون هستم و اینقدر نزدیک بودن بهشون وابستگی رو داره لحظه به لحظه بیشتر میکنه...کمتر از دو ماه دیگه قراره عروسی بگیرم و

وقتی قضیه پهباد و موشک امریکایی مطرح شد و داغ بود،یار ایران نبود.و از اون ادمهایی هست که بی شائبه به وطنش عشق میورزه...باهم صحبت میکردیم و به شوخی میگفتم بعله دیگه اینجا جنگ بشه شما که دوووری و جات را

بعد از تعطیلاتی بس طولانی آمدم تا یک پست طولانی بذارم اما کلا روایتم ضعیفه در نتیجه یه پست مخاطب طور میذارم و بعدا به تفصیل به شرح ماوقع میپردازم! ۱)اینکه ممنون بابت کامنت های احوالپرسی و سیل و امثاله

همون موقع که دست بی رمق و سرد من رو گرفته بودی تو دستای گرم و مردونه ات و نوازش میکردی و تو چشات یه غمی بود که میدیدیم و میخواستم نبینم...همون موقع داشتم تک تک حرکات دستت رو تو حافظه ی دستام میسپردم برای سه ماهی که نیستی... پ.ن:کی بود همیشه دلش میخواست زندگیش کلیشه ای و مثه همه نباشه؟ پ.ن۲:یکم زندگی...

این انتهای ماه فروردین که بیمارستان شهر دانشگاهی بودیم قضیه از این قرار بود که زیاد در جمع های دوستانه بودیم،خوابگاه،دورهمی های بعد بیمارستان و...و یه چیزهایی دوباره بعد یکسال و خورده ای دور بودن از ا

۱۳ دی امسال وبلاگ من ۹ ساله شد پست ده سال پیش ندارم که به سنتی که شباهنگ پا نهاده عمل کنم اما امشب که خیلی حالم بده و داغونم و خوابم نمیبره و .... داشتم به پست های قبلیم نگاه میکردم یه پست پیدا کردم ک

دیشب وقتی داشتم موهامو سشوار میکشیدم که اصلا کار روتینی تو زندگی من نیست و فقط از ترس سرما خوردن دارم انجامش میدم،داشتم فکر میکردم چه آرزوهایی داشتم که حالا خیلی ساده هر روز دارمشون و دیگه بهشون فکر ن

اگر من اون دختری بودم که از هفت سالگی تو پانسیون های بوستون زندگی میکرد و پدرش جایی وسط خاورمینانه تجارت میکرد و مادرش جایی آونورتر از خودش در یکی از ایالات سرد کانادا طبابت و معتقد بودن پانسیون جای ب

استمرار و مقاومتی که من در نخواندن پاتولوژی دارم در کارهای دیگه داشتم الان داشتم یه سندروم به اسم خودم ثبت میکردم!ولی واقعا حیف اسممه بره رو سندرم:/با این پست خزعبل نویسی را به وبلاگ هم کشاندیم...

وقتی یه دوست خیلی نزدیک و صمیمی تو یه مورد زندگیش اشتباه کنه و شما هر طور که عقلتون برسه با آرامش و مهربونی با کتاب با سخنرانی روانشناسی با دعوا بگید مشکل دقیقا همونجایی هست که تو نمیتونی رهاش کنی! و

1.وقتی تو جمع بچه های رشته های مختلف هستم و یکدفعه میبینم یکی میگه ترم دو هستم و من نگاش میکنم میگم اینکه همسن من میزنه بعدیادم میاد من ترم دهی هستم مفهوم زمان برام پیچیده تر میشه هی! تو همین جمع چند

اون موقع هاا که سودای فلسفه خونی داشتم و تب نوجوونیم با فلسفه بروز پیدا کرده بود بازیگوشانه سری به هر مکتبی تفکری میزدم و ورجه و وورجه کنان از کنارش رد میشدم و ته همه ی خوندن ها و دیدن ها وشنیدن ها ب