خدای این روزهای من

این روزا دلم میخواد فکر کنم خدا همه ی بنده های دیگه شو گذاشته و صف انتظار و نشسته فقط و فقط به حرفای من گوش میده

به حرفای من که این روزا اینقدر مستاصلم،اینقدر بهم ریخته ام و تنها کسی که میتونه نجاتم بده یه قدرتی به بزرگی خداست.

و الان تو نقطه ای ایستادم که مطمئنم چیزی کمتر از خدا و قدرتش نمیتونه زندگیمو سر و سامون بده و خب از نظر من همین یعنی ایمان.

منتظرم بعد از برگشتن از مشهد و زیارت های این چند روز همه چیز مثل یه دومینو درست بشه،چیده بشه و پیش بره...

اینقدر این روزا فکر میکنم که خدا نشسته به حرفام گوش میده که امشب عین بچه ای که یه خواهر برادر تازه گیرش اومده وقتی تو حرم این همه آدم دیدم اشکام دراومد که خدایا،یعنی بین این همه بنده،منو میبینی؟